Intro [v. 2008]

REIN-ART (Arne Reynaert)

°België 1966
Woont en werkt in Leuven, België; is sinds 1990 full-time professioneel kunstenaar, illustrator, grafisch ontwerper en dichter en sinds 2008 deeltijds docent aan de Leuvense academie voor beeldende kunst.
Hij studeerde schilderkunst aan de academie van Leuven en toegepaste grafiek aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten Sint Lukas Brussel (1989). Zijn loopbaan nam een snelle start met een nominatie voor de Peace Poster Design Prize van de United Nations Organisation in New York (1988, een jaar voor hij afstudeerde). Meer prijzen en nominaties volgden, zowel voor zijn commercieel grafisch werk als voor zijn schilderkunst. Sinds 2004 spendeert hij echter steeds meer tijd aan de schilderkunst - met boeiende tentoonstellingen voor gevolg. De middelen die hieruit voortkomen laten de kunstenaar toe de discipline verder, grondig en nagenoeg compromisloos te onderzoeken en de grenzen ervan te verleggen.
Hij zoekt naar uiterst persoonlijke en gevoelige poses die mensen (spontaan) aannemen: als enkeling, tegenover elkaar en in relatie tot hun omgeving. Deze beelden worden geïsoleerd en daarna opnieuw losgelaten in het nieuwe universum van het schildersdoek. De individuen worden realistisch afgebeeld maar lossen tegelijk op in de achtergrondruis, wat symbool staat voor hun gevangenschap in het heden - dat fysisch ondefinieerbare moment tussen verleden en toekomst. Niet enkel de tijd is (ook wetenschappelijk gezien) relatief: REIN-ART zet vraagtekens bij vele schijnbaar “gewone” begrippen en concepten die deel uitmaken van ons modern bewustzijn, een bewustzijn dat beperkt wordt door de resolutie van onze zintuigen, de capaciteit van onze hersenen en de ervaring van onze omgeving.

Reflecties en vragen vinden we terug in teksten op en naast zijn schilderijen, waardoor deze verheven worden tot parallelle universa, werelden en installaties met toegevoegde dimensies en met een hogere resolutie dan de realiteit waaruit ze ontstaan zijn. De wetenschappelijke oorsprong van de gebruikte metaforen wordt niet aan het publiek opgedrongen, maar is wel zijn essentiële bron van inspiratie.
De virtuoze en tegelijk ongekunstelde stijl waarmee hij zijn “marionetten van hun tijd en omgeving” schildert maken de beelden toegankelijk maar nooit oppervlakkig. Transparante en ontbrekende delen in de geschilderde figuren - waardoor de onderschilderingen zichtbaar blijven - herinneren de kijker aan de chaotische soep waaruit hij (de mens en zijn omgeving) ontstaat en ontwikkelt. Drippings refereren aan het feit dat we - of toch tenminste onze lichamen - op een dag terugkeren naar en oplossen in die materiële chaos. De druipende figuren zouden ook een droefheid kunnen suggereren: omdat we vergankelijk zijn, omdat we de tijd niet kunnen stoppen, omdat we opgesloten zitten in het heden en in ons zelfzuchtig bewustzijn, omdat we nooit volledig verbonden geraken met onze geliefden en omgeving, omdat we - hoe meer we denken te begrijpen en te weten over onze wereld - eigenlijk in steeds grotere mate in aanraking komen met wat we er nog niet van begrijpen.
Gelukkig stopt de boodschap van deze kunstenaar niet daar, integendeel. REIN-ART proclameert net de aanvaarding van het oneindige, de mogelijkheid van het bestaan van oneindig veel parallelle universa en fysische dimensies. Hij kan lachen met de stupide hoogheidswaanzin en kwetsbaarheid van de mens, terwijl hij een ontzaglijk respect heeft voor het geheel van de natuur. Hij ziet (o.a.) het Universum als een levend wezen, zij het één met een van de mens verschillend bewustzijn. Vanuit dit enigzins vreemd perspectief bespiedt de kunstenaar de mens. Hij doet dit op poëtische wijze, zijn eigen mens-zijn niet verloochenend. En ondanks de spiritualiteit zijn de beelden die hij schildert niet “zweverig” of beangstigend - noch in kleur, noch in vorm, noch in onderwerp. Integendeel, REIN-ART weet een immens en bevredigend down-to-earth-gevoel neer te zetten. Hij past de ultieme metafoor - de cyclus van geboorte en dood (van wie en wat dan ook), de evolutie in alle mogelijke dimensies - letterlijk toe in zijn schilderkunst: op elegante, bijna elitaire wijze vermorzelt hij de illusie van het elitaire. Hij maakt het torment van het mens-zijn tot een feest, alvast in zijn kunst.